- T-to.. to nie tak - zawołał jeszcze za nim, ale ten był już zbyt pochłonięty ekranem swojego telefonu. Po prostu się odwrócił i sobie poszedł, znów zachowując się jak dupek, z perspektywy Archiego. Ale jednak miał teraz pewność, że to serio był ten władczy przystojniak z tamtej nocy. Wow, prawie spędził upojną noc z Richardem Reedem, pieprzonym prezesem Lunaru.
-Dziękuję, że ich oprowadziłeś, Archie - odezwał się profesor, który minął się z prezesem i jego sekretarką.
- Nie ma problemu - mruknął chłopak
- Too, masz już pomysł jaki projekt zrobisz na konkurs o stypendium? Bo zakładam, że zrobisz? - Dopytał Harry. Jak zwykle był uśmiechnięty.
- Nie zrobię, będę pracować. I poprawiać stopnie. - znów nieco markotnie odpowiedział. - W każdym razie dziękuję za możliwość poprawy. Będę już wracał. - minął profesora i wyszedł z budynku. Zaczynało się już robić ciepło, więc Archie jakiś czas temu przesiadł się na swój rower. Nie był jakiś super wyszukany, ale jeździł, więc tylko to się liczyło. Gdy tylko przekroczył próg swojego pokoju, rzucił się na łóżko, jeszcze w ubraniach, i niemal natychmiast, gdy jego twarz dotknęła poduszki - zapadł w płytki sen.
Alarm w jego telefonie zdawał się zadzwonić minutę później, choć tak naprawdę minęły cztery godziny. Zdążył wziąć szybki prysznic, zjeść na szybko suchą bułkę i batona, a potem znów wsiadł na rower i pojechał w stronę klubu, w którym pracował.
Ku swojemu zdziwieniu jednak, na miejscu zastał menedżerkę i resztę ekipy na zewnątrz, do środka wchodzili jedynie robotnicy z puszkami farby, drabinami i wszelkimi narzędziami.
-Heh, co jest grane? - zapytał zdezorientowany menedżerkę.
- Sprzedali nasz lokal jakiemuś dzianemu biznesmenowi, Berry. - wzruszyła ramionami. - Ten chce to wyremontować i podobno wznowić działalność za około miesiąc. Tyle dobrze, że szef będzie nowy.
Archie zmrużył brwi. Czy ten dzień serio mógł być gorszy? Teraz jeszcze miał zostać bez pracy? Wkurzony wsiadł na rower i z powrotem wrócił do swojego mieszkania. Usiadł przed swoim laptopem i zaczął już wyszukiwać ofert nowej pracy, kiedy jego telefon zawibrował powiadamiając o smsie. To jego menedżerka.
“Witajcie wszyscy, to wiadomość zbiorowa, więc jak pewnie część z was już wie, lokal został zamknięty ze skutkiem natychmiastowym, na miesiąc. Nie martwcie się, to tylko remont, właściciel zmienił się dosłownie w ciągu kilku godzin, a my wciąż dogadujemy szczegóły. Ponieważ nowy szef chce po ponownym otwarciu ten sam skład, prosze, nie szukajcie nowej pracy, będziecie mieć płacone 200% waszej stawki w czasie tego postoju. Trzymajcie się i do zobaczenia za kilka tygodni!”
Archie musiał przeczytać tę wiadomość kilka razy. Serio dostał miesięczne wakacje z podwójną wypłatą? W jego pechowym życiu chyba nigdy nie zdarzył się taki szczęśliwy zbieg okoliczności. W końcu będzie miał czas by nadrobić zaległości w nauce, a nawet, cholera, nawet zrobi ten projekt. Ale pierwsze co, porządnie się wyśpi. Dawno nie spał już takim porządnym, głębokim snem. A sobota zaczęta od samego rana, gdy mógł sobie zrobić kawę i tosty zaraz po wyjściu z łóżka, zdawała się być błogosławieństwem.
Z tak przygotowanym śniadaniem bogów zabrał się za projekt. Wyciągnął notatki, które zrobił po tamtym wykładzie i zaczął wszystko przenosić do programu. Poświęcał dosłownie każdą wolną sekundę, by tylko ten projekt był doskonały. Nie robił tego dla Richarda, z pewnością nie dla tego dupka. Robił to dla siebie, żeby mieć szansę zawalczyć o staż i może w końcu jakąś normalną przyszłość.
Jego koncept nazwał “Siła wody” i choć było to banalne, nie był ekspertem w dawaniu projektom tytułów. Budynek, który wymyślił wyglądał niczym fala, taka oceaniczna, a skierowany musiał być w stronę nadbrzeżnego miasta, tak jakby budynek chciał “zalać” miasteczko. Oczywiście nie mogło też zabraknąć praktycznych aspektów projektu. Oszklony od strony miasta budynek byłby świetną atrakcją turystyczną, z punktem widokowym, mógłby też działać jako restauracja, hotel lub biurowiec. Najważniejszą jednak jego funkcję spełniał “grzbiet” fali, od strony morza, zbudowany ze wzmocnionych materiałów, który dzięki opływowemu kształtowi budynku, mógłby spowolnić, lub zmniejszyć siłę faktycznego tsunami, nie uszkadzając budowli. Cóż, nie potrafił podać wszystkich dokładnych danych, musiałby skonsultować z inżynierami jakich konkretnie materiałów najlepiej użyć do tej konstrukcji, ale podał kilka propozycji, które warto było rozważyć. Wyglądało to bardzo designersko i sądził, że było dość w stylu firmy. Dodatkowo, jako pewnego rodzaju rozszerzenie, dał też opcję podziemnego bunkra, wodoszczelnego, z zapasami wody pitnej i żywności, oraz wbudowanym oczyszczaczem powietrza i butlami z tlenem, gdyby ten się zepsuł.
Cały projekt zabrał mu równo 30 dni, do ostatniego momentu go sprawdzał, modyfikował i usprawniał. W końcu wysłał swój projekt na podany adres mailowy i cóż, tak zdenerwowany nie bywał nawet podczas swoich występów, jak teraz, czy miał czekać prawdopodobnie kilka dni na wyniki.